پس از چند روز، امروز: بعد از چند روز دوندگی بالاخره آقا ریشو ها به این نتیجه رسیدن که ماشینی که باهاش رانندگی میکنم، باید دنده اتوماتیک باشه و گاز و ترمزش هم دستی بشه و صندلی مخصوص هم لازم دارم. خدا بخیر گردونه خرج ها و دوندگی های آینده رو!

پ.ن: سوتی نوشت: وقتی کاردان شماره ی یک منو نشوند پشت ماشین و تستش رو گرفت، بهم گفت صبر کنم تا بره امتحانات رو بگیره و بعد بیاد تا باهم بریم پیش جناب سرهنگ ب که رئیس جناب سرهنگ الف بوده و ایشون زحمتِ به زحمت انداختن ِ منو به گردن گرفته بودن؛ منم روی صندلی ِ روبروی ِ دفتر ِ رئیس ِ جناب سرهنگ ب بود نشسته بودم و هندزفری توی گوشم بود و داشتم باصدای بلند آهنگ گوش میکردم و چرت میزدم (!) که یک دفعه دیدم دو تا آقا که یکیشون هم جناب سرهنگ آقای رئیس ب بودند بالای سرم ایستاده اند و ادا ی حرف زدن در میارن :)) ، اولش فکر کردم که خواب میبینم بعد دیدم نه بابا خیلی ریشاشون واقعیه ( خدایا توبه! ... ) و یک دفعه از جام پریدم، و دیدم انگاری دارن با من حرف میزنن اما فقط موسیقی متن فیلم شنیده میشد... که یه دفعه جرقه ای ذهن ِ خواب آلودمو روشن کرد و هندز فری رو کشیدم بیرون.... 

حالا بقیه اش بماند که این گیسو ی سرکش، چجوری جلوی آقایان ِ جناب سرهنگ رئیس ب و ج و بقیه ی جنابان همکار و ریشو، گردن کج کرده بود و مدام تشکر میکرد!!!